Haziran 03, 2009

hep yalnızlık var sonunda - yalnızlık ömür boyu

Bugün yine hastanedeydim ve hala düşündükçe içimi acıtan bir olaya şahit oldum. Yanımızda bir teyze ve oğlu oturuyordu, yoğun bakımdan doktor çıktı ve onlara doğru yöneldi. Her şeyi denedik ama olmadı, başınız sağolsun dedi. O an teyze durdu, oğlu sırtını sıvazladı, başımız sağolsun dedi... Teyze bir anlık şoktan sonra yılların buruşturduğu ellerini yüzüne kapayıp sessiz sessiz ağladı. İçim acıdı, zaten sulugöz tabiatlı ben oturdum ağladım o anda. Kimbilir kaç küsür yılını paylaştığın, her gece nefes alışını dinleyerek uyuduğun, en ufak hareketini bile tahmin edebileceğin insanı kaybetmek nasıl bir duygudur ki? O teyze o anda ölen kocasına mı, yıllardır alıştığı insanın yokluğuna mı, yoksa geriye kalan kocaman yalnızlığına mı, ya da hepsine birden mi ağlıyordu acaba?

Yok karar verdim, evlilik zararlı bir durum... 

Eninde sonunda acıyor canın.

2 yorum:

lika: dedi ki...

Selam en yesil kurbaga, ben archaiclog. Okuyunca endise ettim, o gun neden hastanedeydin?

Yesil Kurba dedi ki...

selam archaiclog nerelerdesin sen :)
bu sefer bir akrabam anjiyo oldu, stent takıldı onları ziyarete gitmiştim... kurtulamadım bu sene hastanelerden ben :) çok saol ilgin için!