Mart 22, 2009

işte geldim burdayım!

Geri döndüm işte. Kocaman, dolu dolu 1 hafta geçirdim Buenos Aires'te. Özet: aşık oldum o hasta şehre. İlk defa İngilizce bilmenin hiçbir işe yaramadığı bir yerde buldum kendimi. İlk defa Ekvator'u geçtim, ve Ekvator üstündeki korkunç türbülansa maruz kaldım. İlk defa birbirinden yakışıklı bu kadar adamı aynı şehir içinde gördüm. İlk defa bu kadar güzel şaraplar içtim. Çok eğlendim, resmen 17 yaşıma geri döndüm, coştum. Neyse her şeye değdi gitmem. Umarım bir post gelir BA'le ilgili ilerleyen günlerde çünkü anlatılacak çok şey var orayla ilgili...

Bu arada, annem bana bir gazete küpürü gösterdi kesip benim için sakladığı. Ben yokken buralarda 'el sallayan amca' ölmüş... El sallayan amcayı yolu Bakırköy'den belli zamanlarda bir şekilde geçmiş olan çoğu kişi bilir aslında. Ataköy-Yeşilköy minibüs duraklarının tam karşısında bir evin ilk katında, demirlerin arkasından bir amca her akşam üzeri ve her sabah el sallardı arabalara, servis minibüslerine... Ve insanlar genelde güler, özellikle öğrenciler ona geri el sallardı. Çocukluk yıllarımın enteresan bir anısı olarak kalmıştı hep el sallayan amca. Daha geçenlerde yine ordan geçerken anneme sormuştum öldü mü acaba bu amca diye. Bugün öğrendim ki ölmüş. Hep düşünürdüm acaba çok mu yalnız ondan mı böyle yapıyor diye, öğrendim ki gazeteden oğlu varmış. Ve oğlu babasından kalan mirası, yani belli saatlerde el sallamayı devam ettirecekmiş. El sallayan amcanın yalnızlıktan değil de insanları mutlu etmeyi istediği için bunu yaptığını öğrendim ya, içim rahat.

Hangimiz istemeyiz ki her şartta her koşulda sabah akşam hayata gülümseyerek el sallamayı?

O bunu başarmıştı işte, rahat uyusun madem öyle...

4 yorum:

ozkan dedi ki...

Hoşgeldin :) Sevindim böyle eğlenceli bir tatil yaşayabilmene. Darısı başımıza.

Başınız sağolsun :(

Greensleeves dedi ki...

Hosgeldin ! Ama biz B. A'den fotograf gormek istiyoruz, iceriginde birbirinden yakisikli abiler de olabilir farketmez :)
El sallayan amcanin artik olmayacak olusuna duydugumuz uzuntu, onu hayatimizda aslinda hic tanimamis bir kez bile karsilikli konusmamis oldugumuzu nasil yalanliyor degil mi? En yakin tanidiklardan bile daha sicak yabanci bir el.

yeşil kurba dedi ki...

çook teşekkürler yorumlarınız için...
zamansızım yine bu aralar ama bir an önce BA fotolarımla gelicem çünkü enteresan materyaller var elimde :)

altikisilik dedi ki...

Yeşil ;
Sanırım yazılarını okudukça daha çok şaşıracağım ..
Bakırköy'deki o el sallayan amcayı tanıyorum ..
Senelerdir el sallardık birbirimize .. Her zaman gülümserdi .Onu göremediğim kimi, zamanlarda , yoksa başına bir şey mi geldi diye endişelenir,bir sonraki görüşte gülümsemesini eksik etmeden "yaşadığını" gördüğümde ise rahat bir nefes alırdım.
Camda fotoğrafını gördüğümde sonunda gittiğini anladım ..
Tek düşündüğüm ; bunca zaman neden onun yanına varıp da , kendini küçük bir gülümsemeden başka karşılık beklemeden insanları mutlu etmeye adamış bu ihtiyara halini hatrını sormadığım oldu ..
Bakırköy yolu çok kullandığım bir yol .. Ve belki inanmayacaksın ama hala "belki" derim içimden .. Gözlerim dolar .. O son şans bana verilseydi , bütün genellemeleri bir yana bırakarak onu evinde ziyaret etmek , dinlemek , anlamak isterdim ..